De familie Doorsnee III: To WIFI or not to WIFI

Todo el mundo tiene derecho a Internet y nosotros lo garantizamos (iedereen heeft recht op Internet en wij garanderen het, slogan van Movistar, de Spaanse KPN)


Als het vorige stukje over koelen en vriezen kan worden opgevat als een verholen kritiek op de consumptiemaatschappij, geldt dat zeker voor het thema WIFI. Tegenwoordig wordt WIFI, in de trein, op het werk en thuis niet meer gezien als een luxe maar als een soort 21e eeuws grondrecht. Dat al sinds 2007 het dataverkeer wereldwijd meer (en steeds meer meer) CO2 uitstoot met zich meebrengt dan het vliegverkeer, weten overigens maar bar weinig mensen. Er is een tijd geweest dat zich linksig noemende mensen zoals ik uit principe niet vlogen. Vanwege het milieu. Ik heb nog nooit iemand ter linkerzijde gesproken of ergens gelezen dat mensen geen telefoon of computer gebruikten vanwege het milieu. Raar eigenlijk. 


WIFI op Lo Closo

Je kunt hoogspringen of laagspringen, een grondrecht is een grondrecht. En wat meer is, wij begonnen klanten te verliezen doordat wij geen WIFI hadden. Er moest iets gebeuren. Nou ja, moest, ik had ook kunnen stoppen met roken en drinken. Dat had misschien net zoveel opgeleverd als het verlies van die klanten, maar zoals elke ware verslaafde gaf ik daar een draai aan. 
Als ik náást die extra klandizie óók nog van mijn verslavingen afkom, hebben we een extraatje! Zo houdt de burger zichzelf voor de gek. 

Is het waar wat Movistar zegt?

Bij ons liggen er geen glasvezelkabels in de grond. Koperen trouwens ook niet, wij hebben helemaal geen kabels. Dat betekent dat onze data vanuit de lucht moeten worden geplukt en niet, zoals de reclame ons wil doen geloven, wij kunnen kiezen. Daarvoor zijn er hier 4 mogelijkheden. 
-Een signaal wat speciaal in de lucht wordt gehouden voor moeilijk bereikbare plaatsen op het platteland. Zoals ons dorp. Helaas is ons huis extra moeilijk bereikbaar. Er staat een berg tussen ons huis en de zendmast in. Het dorp ontvangt dat signaal wel, wij niet. Die valt dus af.
-Het radiosignaal van de vaste telefoon. Dat hebben we vroeger gehad. De snelheid was meestal zo'n 8Kbs. U leest het goed, K. Tegenwoordig is een foto van een smartphone al gauw 10 Mb, dus dat duurt met die verbinding als alles goed gaat 20 min. Daar zijn we maar mee gestopt. 
-GPRS en afgeleide varianten. Het mobiele telefoon signaal. Daarvoor hebben we aardig bereik, maar dat houdt op bij 5G in de maand. Vroeger hadden we zo'n dongeltje met 5G, maar dat schiet niet op om een router voor WIFI op te zetten. Movistar jokt dus een beetje.
-Tenslotte de satelliet. Die hebben we nu. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Dacht ik. 30G per maand. 

Wat hebben we in theorie nodig?

Onze kinderen en wij hebben contracten van 1 of 2G in de maand op onze mobieltjes. Zelf ben ik een fervente Wordfeud speler, surf af & toe een beetje, bekijk mijn mail en soms app ik wat. Het dataverbruik op mijn telefoon is minder dan 300 Mb, dat is max 10 Mb per dag.
Als ik dat cijfer vermenigvuldig met het aantal gasten, zeg 60 (aan een enkel kleiner kind wordt door sommige gruwelijke ouders het grondrecht ontzegd), dan kom ik op 600 Mb/dag x 30 dagen = 18 G. Dus je zou denken dat wij met 30 G aan de veilige kant zitten, 66% overcapaciteit tenslotte. 

Wat hebben we in de praktijk nodig?

Dat viel afgelopen zomer in de praktijk een beetje tegen. Op zekere avond kreeg ik een alerta (idd waarschuwing) van mijn provider dat ik 80 % van mijn maandbudget er door had. Toen had ik nog 6 G en eerlijk gezegd niet helemaal helder wanneer mijn contract opnieuw zou beginnen met tellen. 
Dat was ook niet nodig, want aan het eind van de volgende ochtend lag de boel plat. Ondanks dat ik alle binnenkomende gasten op het hart had gedrukt zich alsjeblieft te beperken tot mailen & appen.
Dan ben je al gauw een zeurpiet. Een mevrouw zei me eens: "Ik voel me al bijna schuldig als ik een fotootje opstuur." En dat is precies het probleem. Dat fotootje met de mail van haar Iphone kost haar haast haar (door mij toebedeelde) dagquotum. Zonder dat zij zich dat realiseert.
Een paar kinderen die ik het probleem probeerde uit te leggen, zeiden: "Ok, dan luisteren we alleen muziek op Youtube."  Youtube, niet in HD, verbruikt 2,5Mb. Per minuut. Twee liedjes van ruim 3 minuten beluisteren kost 15Mb. 
De conclusie lijkt gerechtvaardig dat 30 G niet volstaat, althans niet bij 24 u open signaal en gebruiksbeperking vergelijkbaar met de klassieke onthouding van de clerus. Daar werkt het ook niet altijd top, dus ik had gewaarschuwd moeten zijn. 

Signaal weg, maar het grondrecht blijft. 

Tsja, netzomin als ik kleine meisjes met pakjes ham kan weerstaan (zie het verhaaltje over koelen en vriezen), kan ik er evenmin tegen als mensen die rekenen op een WIFI-signaal dat ineens niet meer hebben. 
Voor de gewone klant gaat het nog, maar er was een drietal vrouwen aanwezig met héél belangrijke te regelen zaken. Of het toeval is dat het vrouwen waren, durf ik niet te zeggen, het valt me nu pas op. 
De volgende stap was daarom dat ik met mijn telefoon een hotspot maakte. Toen ik door mijn 2G heen was heb ik met de telefoon van Franka een hotspot gemaakt en tenslotte, toen die ook op was de oude dongel die ik met prepaid kon opfluffen ingezet. Na een paar dagen was ons hele gezin geheel en al uitgekleed. Gelukkig waren de belangrijke zaken inmiddels geregeld. Alleen zaten wij zelf een tijdje zonder. En dat is niet zo handig als je met klanten moet mailen, bijvoorbeeld.

De oplossing

Ik vrees dat ik geen oplossing heb. Ik verdom het om € 6000/jaar te betalen om de grondrechten van de Fam. Doorsnee te waarborgen, dat rook en drink zelfs ik lang niet bij elkaar. 
In de trein klaagt de Fam. Doorsnee dat het internet zo traag is. De NS stuurt je zelfs een excuusje als je in de trein inlogt met de geruststellende toevoeging : Wij doen ons uiterste best om de problemen zo spoedig mogelijk te verhelpen.

Dat ga ik hier dus niet doen, de problemen verhelpen.

De dominee in mij zegt: Je moet de mensen het aardiger vragen, beter uitleggen hoe het werkt, maar gesteund door de speltheorie zeg ik: Er zullen altijd Freeriders blijven zijn. Alleen met betaalde verbindingen, controle op verbruik per IP adres enz. enz. krijg je het echt goed geregeld. 

De stekker er op tijd uittrekken helpt natuurlijk ook. Ik denk er sterk over om a.s. zomer bij mijn volgende alerta, hups, de router te ontkoppelen.............ik begin nu al te glimlachen achter mijn toetsenbord.
Geef ik de dames en heren met belangrijke kwesties een ereplaats achter mijn beeldscherm in de woonkamer, genieten. 

Nachrift: Toen ik de gasten van komende zomer die een vakantiehuis hebben gehuurd vandaag op de hoogte stelde van het feit dat er een foutje op de website staat en dat er komend jaar géén WIFI in hun huis zal zijn, werd ik door één van hen geïnformeerd over de mogelijkheid om -in België dan toch- voor € 2/dag 50 Mb in te kopen, 20 keer te bellen en gebeld te worden en 20 SMS'jes te ontvangen. Hoe duur dat in Nederland is weet ik niet, maar ik overweeg nu om mij zelf hierop te trakteren.......Dan laat ik die 30 G van de satelliet rustig vastlopen.
Voor de geïnteresseerden: Goedkoop surfen in het buitenland


Terug naar de website

De familie Doorsnee II: Koelen en vriezen

Het frame

Familie Doorsnee gebruikt 3100 kWh aan elektriciteit per jaar. Familie Doorsnee die bij ons op bezoek komt een beetje méér. Dat komt niet omdat onze gasten milieucriminelen zijn. Dat komt omdat het cohort waaruit onze gasten wordt gerecruteerd een hoger inkomen heeft dan de echte familie Doorsnee. Omdat ik weleens vaker heb geschreven over milieu, heb ik me daar een beetje in verdiept. Energieverbruik en inkomen zijn direct gecorreleerd. U verbruikt daardoor ondanks dat u misschien groen & duurzaam bent en politiek gezien het beste met de mensheid en het milieu voor heeft tóch meer energie dan die bijstandsmoeder die in een andere wijk van uw dorp of stad in een veel kleinere behuizing woont.

Energie

Als we er vanuit gaan dat u méér energie verbruikt dan die 3100 kWh, verbruikt uw gezin dus ongeveer 10 kWh per dag. Dat getal onthoudt makkelijker dan 8,493150684931507 en bovendien is 10 kWh de hoeveelheid energie die vrijkomt bij verbranding van een liter benzine of diesel, LNG en een m3 aardgas. Ongeveer dan, maar als ballpark klopt het aardig. Gevolg van deze wetenswaardigheid is weer dat de 1400 m3 aardgas van de familie Doorsnee (uw familie Doorsnee een beetje méér) overeenkomt met 14000 kWh aan energie. De thermostaat in uw huis met één graad verlagen levert dus ongeveer 1400 kWh aan besparing op, dat is de helft van uw elektra verbruik. Ik dwaal een beetje af, 
als u niet zo van cijfers houdt, kunt u de volgende alinea overslaan. 

Spaarlamp

Het is wel aardig om te weten dat u zo'n 2000 kWh aan energie verbruikt als u met een auto die 1:14 rijdt (7,2 l/100 km) naar ons toerijdt. Vliegen kost globaal net zoveel, maar dan per persoon.
Dat impliceert dat het reisje van onze kinderen naar New York afgelopen zomer ongeveer net zoveel energie heeft gekost, 24000 kWh, als de familie Doorsnee, laat ik zeggen ons gezin, in 8 jaar aan elektra verbruikt. 
Nu hebben wij spaarlampen, al minstens 20 jaar. En we laten geen licht branden in ruimten waar wij niet verblijven. Als ik het naar ons toereken, scheelt dat ten opzichte van de inmiddels verboden gloeilamp max. 500 kWh/jaar. 20 jaar weinig spaarlampen gebruiken (10000 kWh)hebben dat tripje naar New York dus nog niet voor de helft terugbetaald. 

Koelen en vriezen.......

In de meeste portiekflatjes is geen ruimte voor een grote dubbeldeurs Amerikaanse koelkast met ijsblokjesmachine en andere gadgets. Het 7 jaar oude tafelmodelkoelkast met vriesvakje van onze bijstandsmoeder verbruikt daardoor toch maar de helft van uw enkele jaren oude Amerikaanse glimmer. Zo werkt het ongeveer. 
Tegelijkertijd, en dan belanden we in de buurt van waar ik naar toe wil, conditioneert zo'n Amerikaan mede ons gedrag. 
In plaats van een fles Ranja (ongekoeld) en water uit de kraan, staan er bij uw familie Doorsnee waarschijnlijk minstens vijf soorten Fris & Fruit in de koelkast. Dan heb je wat te kiezen! Daarnaast bier in verschillende smaken, een paar flesjes witte wijn en een divers aanbod aan zuivelprodukten. Bij mijn ouders stond er vroeger één kratje bier in de kelder, een fles advocaat en Madeira voor de verjaardagen en voor zondag uit de kerk een fles jenever. De melkboer kwam dagelijks langs........




.....op vakantie

Dan gaat uw familie Doorsnee op vakantie. Kamperen bij ons bijvoorbeeld, lekker terug naar de basics in de natuur. Die Amerikaanse koelkast past zelfs niet op een ruime aanhanger, dus u heeft een probleem. Een groot probleem zelfs, want ik heb hier geen electriciteit! Althans, niet voor elke klant een stopcontact bij de tent. Wat nu?

Regelmatig krijg ik vragen over dit probleem. Bijvoorbeeld of uw familie Doorsnee een koelkast op gas op de aanhanger moet zetten om de noodzakelijke dingen te kunnen koelen. 

En dan begint de dominee in mij opeens heel erg op te spelen. Wat is noodzakelijk, bijvoorbeeld? Volgens mij kun je kamperen zonder koeling, maar als we het over de basics hebben -wij wilden terug naar die basics tenslotte- is het gekoeld bewaren van een paar plakjes vleeswaar, een stukje kaas en desnoods een pakje boter wel voldoende. 
Als je terugkomt van je wandeling of andere uitje die dag ga je even langs de winkel om boodschappen te doen voor het avondeten, het broodbeleg voor de volgende dag aan te vullen en klaar ben je. Denk ik bij mezelf. Net zoals mijn moeder vroeger, uw moeder of oma: Dagelijks langs de winkel. En met een pak pasta, een paar uien, een courgette en wat tomaten haal je ongekoeld de avondmaaltijd van morgen ook nog wel en kan je morgen rustig bij de tent blijven liggen.

De coole dominee 

Dat klinkt allemaal wel min of meer coherent, maar de praktijk leert dat mensen niet altijd op mijn preken zitten te wachten. Afgelopen jaar heb ik voor het eerst een koel,- vriescombi voor onze gasten in gebruik genomen. Voordien hadden wij slechts een diepvriesje voor de koelelementen. 

Enigszins tegen mijn controlezucht in besloot ik niet voor iedere familie een bakje te maken om de aanwezige koelruimte eerlijk te verdelen. Een gewaagd experiment! Ik beperkte mij slechts tot het aan-wijzen wáár die zich bevond en -op het feit dat die door iedereen gebruikt werd. Een zelfregulerend systeem zou er aldus ontstaan. 

Het ging niet eens zo slecht, gelukkig waren er ook klanten die tóch hun eigen familie Doorsnee gaskoelkast bij zich hadden......., maar gedurende het seizoen heb ik er toch een paar keer bier en fris uit moeten kieperen omdat andere gasten hun vleeswaren niet kwijt konden. 
En toen alle gasten vertrokken waren, zat die koelkast/diepvries nog vol. Met rode wijn, diepvriesmaaltijden, beschimmelde kaas, flessen frisdrank en een hoop andere zooi. 

De coole dominee staat op zo'n moment licht vertwijfeld door de geopende deur te staren. Volgend jaar weer proberen, toch van die tupperware bakjes per tentplaats gaan uitdelen of toch maar gaan preken en de Tien Geboden van het juiste koelkastgebruik in die deur beitelen opdat het beter ga? En gaat het dan beter?

Want met een ongeïnteresseerde blik tegen een kindje dat haar pakje ham er niet ingepropt krijgt zeggen: Dat is niet mijn probleem, nee, dat kan ik dan weer niet.....

Terug naar de website

De familie Doorsnee I: De lavendel

De Lavendel

Een jaar of wat geleden gebeurde er iets raars. Ineens was de lavendelhaag naast onze parkeerplaats bijna volledig plat. Ik snapte er niks van. Had het dan ook gehageld tijdens die onweersbui een paar dagen geleden, van die enorme keien die een hele rij van die krachtige, prachtig bloeiende lavendelstruiken kon vermorzelen? Ik kon mij er niets van herinneren. Bovendien zag ik nergens anders hagelschade, en zo plaatselijk zal het toch ook niet geweest zijn. 
Na een paar dagen hoofdbrekens zag ik op een morgen de oplossing. Beneden mij in de resten van de lavendelhaag liepen twee broertjes vlinders te achtervolgen. Vlinders kijken of proberen te vangen gebeurt wel vaker.
De geknakte lavendel bloeide nog steeds en zat ook nu vol met vlinders. Die kereltjes probeerden vlinders te vangen en stampten als een paar losgeslagen paarden dwars door mijn lavendel . Eureka! 

Zo zag de lavendel er eerst uit.......

De politieagent

Als hier 's zomers gasten zijn, ben ik aangesloten bij de vrijwillige politie. Regels handhaven doe ik. Naar het soms lijkt, voor mijn plezier. Omdat ik ooit door HM voorgoed ongeschikt ben bevonden om toe te treden tot 's lands krijgsmacht misschien? Die observatie begrijp ik wel, maar is toch te kort door de bocht. Mijn doel is slechts om dmv het handhaven van een paar basisregels het samen-leven te smeren. Als er teveel kinderen op de trampoline gaan, neemt de kans op ongelukjes toe, zoiets. 
Omdat de Lavendel toch al onherstelbaar beschadigd was, nam ik even de tijd om het gedrag van de kereltjes te observeren. Als agent-vrijwilliger heb ik enige ervaring waardoor ik weet dat bij het constateren van een overtreding de reactie van de dader vaak ontkennend is. 
Na een minuut of drie meende ik voldoende belastende informatie te hebben verzameld. Geheel opgaand in hun spel hadden de dadertjes  mij niet in de gaten en stampten ze al die tijd vrolijk door de lavendel. 

"Ik heb het niet gedaan!"

Oom Agent greep in door met stemverheffing te bassen: "Wat doen jullie daar?" De voor de hand liggende woordspeling is nu: "Als door een vlinder gestoken......" en inderdaad, gebroederlijk sprongen ze vanuit de lavendel op veilige grond en riepen unisoon: "Ik heb het niet gedaan!" 
Dat lijkt een premature reactie, er was slechts gevraagd wát ze daar deden, laat staan dat ik enige formele beschuldiging had geuit.
Kennelijk hadden ze het eerder bij de hand gehad of herkenden ze mijn stem omdat ik hen weleens van de trampoline had gejaagd. In elk geval kwam de reactie er verrassend soepel uit.  
Weliswaar was ik alleen bij het vaststellen van het vergrijp, maar het leeftijdsverschil gaf mij toch voldoende gezag om de jongetjes af te laten druipen nadat ik had gezegd dat ik al drie minuten naar ze had staan kijken en dat ik lavendel-vertrappen geen goed spelletje vond.

Nurture or nature?

Nu is oom Agent zelf ook jong geweest en weet daardoor dat je als kind niet altijd datgene doet wat die achterlijke volwassenen van je willen. Daarnaast ben ik part-time vader en daardoor weet ik weer dat zelfs ónze modelkinderen weleens dingen uithalen en/of hebben gehaald die niet passen binnen het raamwerk van de optimaal geöliede samenleving. 

Tot zover niks nieuws. 

Een paar dagen later viel er met, laat ik hem Prins II noemen, iets voor wat zo gruwelijk is dat ik het hier helaas niet kan opschrijven. Jammer, want het is een leuk verhaal, en er zijn geen persoonlijke ongelukken bij gebeurd. 
De vraag die zich bij zo'n lavendel-incidentje bij mij opdringt is toch: Komt het nu omdat die kinderen niet deugen, of omdat de ouders verzuimd hebben hen een beetje op te voeden? Nurture of nature dus. 
Ik vermoed dat menig lezer(es) een derde mogelijkheid overweegt, zeker tegenwoordig. "Ach, die kinderen gingen zo op in hun spel dat ze het zich niet bewust waren." 

Eén van onze kinderen heeft hier in het dorp met een bezoekend meisje -ééntje met zo'n schattig kopje dat ze zo in de Margriet kan om kindermode te showen- van een onbewoond huis, dat dan weer wel, de ruiten ingegooid. Ze waren daarbij erg opgegaan in hun spel, maar erkenden bij het verhoor nadien toch óók dat ze zich wel realiseerden dat ruiten ingooien van de buren niet tot de gereedschapskist van het standaardvermaak is te rekenen.

De reactie van die lavendelstampers laat bij mij dan ook de schaal doorslaan richting de hypothese dat ze het zich wel bewust waren, maar het hen niet zo bar veel kon schelen. Aan de nurture ontbrak zeker iets, vond ik. Hetgeen een paar dagen later door het volgende incident met Prins II werd bevestigd. Helaas, ik ga dat hier niet vertellen, kom gerust eens langs voor een persoonlijke toelichting.

De kinderen

Twee jaar terug kwam het Margriet-meisje met haar ouders weer eens langs. Inmiddels was ze uitgegroeid tot een mooie jonge meid, nog steeds Margriet-fähig, maar nu voor een ander maatje. 
Daardoor weet ik dat zowel zij als onze zoon tegenwoordig evenwichtige, sociaal-voelende en verantwoordelijkeid dragende jonge volwassenen zijn.......
Dat maakt me nieuwsgierig hoe het de broertjes Prins I en Prins II vergaan is. Zijn zij misschien uitgegroeid tot tuig van de richel? 
Of zou het kunnen zijn dat je niet altijd te snel met een oordeel klaar moet staan....


En de lavendel?

Gedurende de rest van die zomer heb ik nog wat terugknak-pogingen gedaan. In het najaar naar beste vermogen gesnoeid en gehoopt en gebeden. De volgende zomer was er wel lavendel, maar het woord haag om die te beschrijven was daarvoor niet meer geschikt. En zo hebben we wat voortgemodderd, verscheurd door twijfel en hoop. Het werd nooit meer was het was. 
Nadat twee jaar geleden een kerende vrachtwagen over de laatste restanten van onze voormalige trots heengereden was, heeft Tim afgelopen zomer de boel geliquideerd. Hij heeft nieuwe lavendel geplant, waarvan er helaas een aantal door de droogte is afgestorven. 
Dit voorjaar de afgestorven planten vernieuwen en hopen dat de kinderen van de gasten van de komende 5 jaar nurture laten prevaleren boven nature. Of andersom?



Terug naar de website

Pui de Hernia

De top

Vandaag zou ik met Tim de eerste top beklimmen van dit seizoen. De Pui de Linya die vanuit ons huis het uitzicht domineert. Vanaf onze kant heeft de Pui wel iets weg van een uitgedoofde vulkaan met zijn vorm van een licht afgeplatte kegel. 

Vanaf de andere kant lijkt het meer op een serieuze berg:

Het verschil wordt duidelijk als je bovenop staat:

Omdat ik van mooie foto's houd, nog maar ééntje die Tim afgelopen week maakte tijdens een stevig onweer wat bij ons overtrok:

Heel moeilijk is de Pui de Linya niet, maar omdat er haast nooit iemand komt, is het wel heel speciaal. De oriëntatie is niet makkelijk, paden en steenmannen nauwelijks aanwezig en je voelt wat bergsport voor mij zo leuk maakt. Ongebaande paden, het gevoel dat je bij de uitverkorenen hoort. We hebben er weleens een paar duizend gemzen gezien op de top. Vermoedelijk de halve populatie van het nationaal park die 's zomers een rustig heenkomen zoekt. Weg van al die toeristen die rust & ruimte komen zoeken. 

De Hernia

Helaas, in plaats van de eerste van minimaal drie toppen die we deze week zouden gaan beklimmen zit ik thuis een stukkie te tikken. Tim is wel onderweg met een vriendje, gelukkig voor hem. 

Gisteren moest ik beton storten voor een reparatie van de weg die ik aan het uivoeren ben. De betonwagen was iets te vroeg, ik hoorde hem aankomen terwijl ik de laatste hand legde aan de bekisting. Dat klinkt makkelijker dan het was, want die wegreparatie gaat ongeveer zo:

Dat ravijn daaronder is best diep, de plek waar je staat te werken (met touwen gezekerd uiteraard) wordt gevormd door instabiele hopen gruis. Ik vertrouwde de bekisting nog niet helemaal en wilde er een extra ondersteuning onderzetten. Half gedraaid, half wegglijdend kracht zetten. Dat ging dus mis, want terwijl ik de steun probeerde stevig te fixeren, zette ik in die onmogelijke houding kracht. Vol door mijn rug ging ik. Zonder zielig te willen overkomen hees ik mij met veel pijn uit mijn benarde positie. De chauffeur van de betonwagen keek een beetje meewarig naar die dubbelgevouwen kabouter die uit het niets omhoog klauterde. 
In de bouw is beton beton, dus het storten ging door. Ik kon werkelijk nog geen troffel vasthouden van de pijn. 
Na een uurtje werk zat het beton erin en mocht ik naar huis.......
Bij het opstaan vanmorgen had ik in bed geen pijn. Ha! dacht ik. Dat duurde niet zo lang, want uit bed stappen lukte niet, dat werd rollen. Op mijn knieën de trap op, met veel moeite plassen en daarna weer plat op de grond. Tim zei later dat één van mijn benen spastisch was geworden, maar dat had ik niet zo scherp, zullen we maar zeggen. 

Voor mij vandaag geen Pui de Linya, en komende week ook geen Posets en Aneto, de twee hoogste bergen van de Pyreneeën waarvoor dit een oefening was, vrees ik. Jammer. Ik hoop dat ik voor Tim nog een partner kan vinden.


Terug naar de website

Mieoew

Catalanen zijn trots op hun taal. Onder andere omdat het Catalaans méér vocalen bevat dan het Spaans. Spanjaarden hebben een A, een E, een I, een O en een U (uitgesproken als OE). Dat is het wel zo'n beetje. Mede daarom is Spaans een vrij eenvoudige taal. Een typisch geval van WYSIWYG als je het op moet schrijven.
Catalaans, net als Nederlands, heeft diftongen, de ene keer is een E een È en dan weer een É enzovoorts. Daarom is Catalaans schrijven voor de oudere Catalanen haast onmogelijk. Niet op school geleerd, ga er maar aan staan. Daarom schrijven onze kinderen, die het Nederlands behoorlijk spreken, ook niet te best Nederlands. WYWINWYH: what you write is not what you hear, but something completely different.
Wat ik een discutabele conclusie van die Catalanen vind: Zij vinden dat het Catalaans door die complexiteit hoger aangeslagen moet worden dan het Spaans. Evolutionair gezien zou je denken dat overbodige ingewikkeldheid juist afslijt met de tijd. Dat zie je  bijvoorbeeld aan het ontstaan van de (vroeger alweer) SMS-taal en haar erfgenamen. Het lijkt me dat daar het laatste woord door de -objectieve- deskundigen nog niet over gezegd is. In ieder geval hebben de Catalanen de schijn tegen. Door de honderden jaren uitgeoefende onderdrukking door de machthebbers in Madrid stond het Catalaans stil tot aan de invoering van de democratie een jaar of 30 terug.

Ik kwam op deze overpeinzing omdat wij sinds een dikke week een poes aan het domesticeren zijn. Het beestje is hier begin juli voor het eerst gesignaleerd. Met twee nestgenoten een paar meter van onze voordeur geboren. Een dag of tien geleden kwam het behoorlijk vermagerde beestje hier steeds rondscharrelen. Broers en of zussen schijnen elders op het terrein te zijn gesignaleerd, er lag ook ergens een dode poes die de moeder zou kunnen zijn, kortom: Het beestje maakte een wezige indruk.

Mede omdat Joep net het huis uit is, waardoor ons Timmetje als half-wees achterblijft vanaf zijn aanstaande terugkeer op het thuisnest komende maandag, dachten zowel Franka als ik: Zullen we dat half-weesje adopteren als maatje voor Tim? Vroeger heeft Tim weleens een kat gehad, Lakkie heette die (of Lucky, dat bedenk ik me nu pas) en Tim hield zielsveel van het beest dat was komen aanlopen. Lakkie was een kater en ging op een gegeven moment zijn ferromonen achterna. Ontdekten we een paar jaar later toen hij op de camping van de burgemeester bleek te wonen. Baggervet want al die stadse kinderen voerden Lakkie daar, minnaressen in overvloed, dus wilde hij niet meer met Tim mee toen deze een actie: "Breng Lakkie Terug" (naar zijn thuisbasis) opzette.

Tim houdt van dieren, dat is zeker. Franka en ik een stuk minder, maar je gunt zo'n jongen wat om zijn broer en zus te vervangen. Ook een discutabele redenering, maar moet alles voldoen aan de wetten van de logica?
Eendrachtig besloten wij dat ........het verdiende om de vriendin van Tim te worden. Voeren dus dat beest! Aanvankelijk had het diertje nog geen naam, maar ze kon zo klagelijk Mieoew mauwen dat wij haar al snel met die klank begonnen aan te spreken. De naamgeving hadden we eigenlijk aan Tim willen overlaten, net zoals de fase van het gedogen van het aanhalen en het schootzitten.
Het ging allemaal te snel. Wij noemen haar Mieoew en het schootzitten heeft zij gisteren min of meer spontaan (zonder bijvoeren) bij mij volbracht. Ze is nog wel wat schrikachtig, maar dat krijgt Tim er vast nog wel uit.

Katten blijven eigenheimers. Nederlanders ook. Want Mieoew kun je in het Nederlands niet zo opschrijven. Geen W zonder voorafgaande U. Raar is dat, want zo klinkt het wel.

De koereiger: Kijken en zien

Beeld

Ik rijd richting ons huis langs het stuwmeer. Dat is een smal weggetje en sinds een aantal jaar pas ik mijn snelheid altijd aan die omstandigheid aan. Dat komt zo. Op die weg -iets verderop in feite, op het bewuste gedeelte staan vissers en lopen gewone wandelaars- lopen vanaf Pasen tot en met half september regelmatig hordes canyoningers in hun surfpakjes naar boven. Vaak zijn dat groepen pubers en die gaan dan leuk doen. Expres niet opzij stappen, zogenaamd liften, van die dingen. Vroeger irriteerde mij dat. Gewoon tijdens het woon,- werkverkeer opgehouden worden door mensen die je lopen te sarren. Dat doen ze GVD in Barcelona waar ze wonen toch ook niet? Zoiets. Op een gegeven moment had ik het zo gehad dat ik in plaats van in te houden bij zo'n aktie besloot gas te geven. Nog net op tijd kon het jongetje van 15 opzij springen. Hoop verontwaardigd geschreeuw viel mij ten deel.
Gelukkig geen persoonlijke schade, maar wel aanleding tot reflectie. Als ik zo zijn doorgegaan, was dat er ongetwijfeld ooit van gekomen, die persoonlijke schade. En waarom eigenlijk? Tsja, nergens om, omdat ik 20 seconden vertraging oploop. So what? Sindsdien heb ik mijzelf rationeel geherprogrammeerd en rijd ik met de snelheid van een rollator naar boven. Vriendelijk bedankend als ze eindelijk opzij zijn gegaan. Glimlachen vallen mij ten deel. Mijn levenskwaliteit is al met al toegenomen.

De koereiger

Die hierboven geschetste snelheid heeft nog meer voordelen. Je ziet nog eens wat! In dit geval zijn dat twee witte dingen in de lucht. Over witte UFO's heb ik weleens vaker geschreven, het is haast een rode draad in "mijn werk".
Door mijn sukkeldrafje heb ik tijd om, voorzover mijn ogen dat nog toestaan, rustig in te zoomen op die witte vlekken. De lucht is blauw, de zon fel, en ik méén behalve het wit iets oranjegeels te ontwaren. Daarna neemt de waarnemingskwaliteit af, want ze vliegen harder dan ik rijd.
Alsof ze mijn teleurstelling aanvoelen maken de twee witte vlekken keurig unisoon een bocht. Tegelijk toch in ieder geval, want unisoon hoort bij geluid en ik hoor niks. Na die bocht vliegen ze mijn kant op, over mij heen en landen op het weiland tussen de koeien.
Iets te ver weg, dus ik zet de auto in de achteruit en probeer iets dichterbij te komen. Nog steeds te ver van mij verwijderd voor een positieve determinatie, maar hun houding, hun kleur (wit dus met een beetje geel op de borst), hun formaat en ook hun gedrag brengen mij op het idee dat het misschien wel koereigers zijn.





Thuisgekomen zoek ik het op, en ik kan de lezer verzekeren dat ik vrijwel zeker twee koereigers heb gezien. Dat is vrij bijzonder, want die komen hier eigenlijk niet voor. Het is trektijd in april, dus het zou zomaar kunnen kloppen.

Kijken en zien

Later vraag ik mij af waarom ik vrijwel meteen wist dat het geen Aasgieren waren. Die wonen daar in de buurt en zouden terug kunnen zijn uit Afrika. Of Visarenden wat ik ooit dacht. Even moest ik ook aan Ooievaars denken, die heb ik daar ook weleens als dwaalgast waargenomen, maar alledrie die soorten liet ik bijna onmiddellijk varen als kandidaat voor het goede antwoord. En niet alleen omdat ik geen zwart zag! Dat zag ik inderdaad niet, maar zoals gezegd: Heldere lucht, felle zon en niet te beste ogen.
Mensen vragen mij weleens 's zomers: Hoe zie je nou dat het een Steenarend is? Of juist niet en wél een Vale Gier. Of allebei niet en wél een Lammergier, enzovoorts. Dan klets ik wat over vliegbeelden, maar die vleugels bewegen en niet ieder vliegbeeld is hetzelfde.

In dit geval ben ik er na drie dagen achter gekomen dat ik die twee vogels heel snel als niet-roofvogel had gekwalificeerd. Of aaseter, dus geen Visarend (onwaarschijnlijk) of Aasgier (heel goed mogelijk). Die twee vogels met hun gelijktijdig ingezette bocht gedroegen zich te sociaal om roofvogel te kunnen zijn. Roofvogels en hun familie de aaseters zijn eigenheimers. Vale gieren zie je wel groepsgewijs, maar het zijn opportunisten. Ze doen waar ze zelf zin in hebben.

Ongetwijfeld heb je weleens beelden gezien van collectief opstijgende opgejaagde troepen flamingo's. Dat is ondermeer zo indrukwekkend omdat het uniform is. Opgejaagde Vale Gieren kiezen na een paar vleugelslagen ieder hun weg.

Kijken en zien, zonder dat je het in de gaten hebt.

Terug naar de website

Analytics

Indrukwekkende cijfers

Google Analytics is een hulpmiddel om het wel & wee van websites te doorgronden. Of in ieder geval waarmee ze mij  inzicht verschaffen in wat er met onze website aan de hand is.
Cijferreeksen te kust en te keur, tabellen, je kunt ze geloof ik ook als staafdiagrammen presenteren, noem maar op. Nu ben ik verzot op cijfers, dus dat komt goed uit. Cijfers geven de mens (schijn)zekerheden, zoveel is wel zeker.
In bovenstaande foto heb ik gegevens van vorig jaar en dit jaar gekopiëerd die Analytics heeft gegenereerd, ziet er kek uit, niet? Ik zie mijzelf al aanschuiven bij een bespreking met een bank waar ik een krediet wil lospeuteren. "Mevrouw! (met nadruk) zoals u ziet is het aantal bezoekers van onze website sinds vorige jaar toegenomen met 50,17%........." Die puntjes staan voor de betekenisvolle stilte die ik laat vallen nadat ik komma-zeventien-procent strak gearticuleerd toevertrouw aan het neutrale gebied dat zich ergens halverwege de afstand tussen de deelnemers aan de bespreking boven de gepolitoerde tafel bevindt.

Inzicht?

Diep in mijn hart zou ik weleens willen weten wat een  echte marketeer van bovenstaande getallen zou brouwen. Google helpt vast een handje door met kleurcoderingen te werken. Rood staat daarbij voor min en groen voor plus. Dat is in het gewone leven ook zo, maar net zoals in het gewone leven hebben dingen vaak meer kanten. "Depende como se mire (Het ligt eraan hoe je het bekijkt)" zeggen ze hier.
Een voorbeeld. Het bouncepercentage is het gedeelte van de bezoekers dat na de eerste pagina te hebben bekeken afhaakt. Een hoog bouncepercentage = fout. En een stijging van het bouncepercentage zeker!  Is een hoog bouncepercentage fout? Depende como se mire. Als je de pagina waar iemand door Google naar toe is geleid verandert waardoor de bezoeker sneller ontdekt dat hij/zij verkeerd zit, is een toename van het bouncepercentage goed. Lijkt mij. 
Een ander voorbeeld. Het aantal nieuwe sessies tov het aantal herhalers neemt af. Van 71% nieuw naar 62% nieuw. Analytics zegt: Rood. Is het ook negatief? Depende como se mire. We hebben dit jaar 900 ipv 600 bezoeker. Dat wil zeggen, 558 (62% van 901) nieuwe en vorig jaar dus 426 (71% van 600). Een stijging van 31%. Dat lijkt mij goed. 
Van die bezoekers komen er veel voor de tweede of derde keer langs. Ik zeg: Manlief ontdekt website op vrije vrijdag. Het lijkt hem wel wat daarom laat hij op een later moment zijn partner zien wat hij gevonden heeft. Herhalen is dus soms heel  goed. 

Kijken, kijken, maar niet kopen

Uiteindelijk maakt het geen bal uit of je 100.000 bezoekers per dag hebt of 10. Tenminste niet als je zoals wij in een niche van de markt rommelt. Wij hebben een kleine 100 boekingen per jaar gemiddeld en dat kunnen er nooit meer dan 150 worden, daar hebben we de capaciteit niet voor, tenzij we ons bedrjfsmodel radicaal omgooien. 
Jaarlijks hebben we ongeveer 20.000 bezoekers op de site, meen ik. Die kunnen wij hier niet allemaal onderbrengen, dus is het goed dat al die mensen niet komen. 
Het gaat erom dat de website ongeveer 100 mensen voldoende aanspreekt om hen het besluit te laten nemen hun tent bij ons op te slaan. En zelfs dat niet, want we hebben regelmatig terugkomers en mond,- op mondkomers. 
De gemiddelde sessieduur is dit jaar vergeleken met 2009-2014 met 50-60% toegenomen. Is dat positief? Depende como se mire! Als mensen hun gedrag veranderd hebben -zeker waar, een smartphone/tablet anno 2015 wordt anders gebruikt dan een PC in 2009- is een absolute toename misschien wel een relatieve afname. Als mensen langer blijven hangen omdat ze het leuker vinden op die site, is het goed. En als ze langer blijven hangen omdat ze de weg haast niet kunnen vinden, is dat weer fout. 

Als gerelateerd aan het besluit tot reservering/aankoop, want voor kijken alleen kopen wij niks. 

Conclusie

Het is gevaarlijk verleidelijk om je op die cijfers te storten, maar.......inzicht? Ik twijfel.


Terug naar de website