Ik ken maar twee Nederlanders die van motorsport houden. Dat ligt natuurlijk aan mij, want elk jaar gaan er in Assen meer dan 100.000 mensen naar die herrie kijken. Ik ken dus de verkeerde Nederlanders.
Ik ken maar één Catalaan die niet van motorsport houdt. Opnieuw ligt dat aan mij, want niet alle Catalanen gaan bij de GP van Catalonië uit hun dak. Veel wel.
Gisteren is het jaarlijkse motorspektakel van de Dakar-rally afgesloten. Voor hen die tot mijn kennissenkring in Nederland of België (zouden kunnen) behoren: De Dakar-rally is een jaarlijkse rally-wedstrijd voor motoren, auto's en vrachtwagens die vroeger van Parijs naar Dakar in Senegal ging. Sinds een jaar of wat geleden gewelddadige Malinese rebellen deelnemers hebben gegijzeld, wordt de rally in Zuid-Amerka gehouden. Nooit is helemaal duidelijk geworden of die gijzelingen ingegeven waren door boosheid. Het gebeurde nogal eens dat een voorbijscheurende Dakar-deelnemer per ongeluk wat spelende kinderen aan,- en of doodreed daar in de Sahara.
De overwinnaars gisteren waren twee (!!!) Catalanen. Drie eigenlijk, want Laia Sanz was de beste vrouw. Zij is zo goed -15 wereldtitels in verschillende categorieën, drie keer de Dakar bij de vrouwen, leuk filmpje die link!- dat ze dit jaar besloot met de mannen mee te rijden, en daar werd ze zeer verdienstelijk 16e. Het is een nog vrij jonge -voor Dakar deelnemers- leuke, vreselijk ambitieuze meid, ik hoop dat ze nog een keertje overall wint.
Die andere twee heten Marc Coma en Nani Roma en vulden gisteravond de helft van het tv-nieuws en vanmorgen de andere helft van de voorpagina's van alle kranten. Als je het aan de media aandacht afmeet, heb ik het wel bij het rechte eind, met die motorgekte. Roma heeft vroeger ook weleens in motor gewonnen, nu dus Coma en hun beider eeuwige rivaal Isidri Esteve (ook al Catalaan) heeft een paar jaar geleden een foutje gemaakt en bereidt zich nu voor op de Paralympics van 2016. Ik heb inderdaad niet zo heel veel op met de sport.
Gedeeltelijk is dat natuurlijk gespeelde politieke correctheid. Zo roep ik ook altijd dat ik autorijden niet leuk vind. Nu wil het geval dat het hier gisteren flink gesneeuwd heeft waardoor ik mijn auto beneden had laten staan. Nadat ik vanmorgen vroeg samen met de jongens naar beneden gelopen was om hen naar het skiën te brengen, moest ik bij terugkomst kiezen. Toch proberen naar boven te rijden of opnieuw gaan lopen.......
Glibberend en glijdend, als een verbeterde uitvoering van Laia Sanz, heb ik de auto boven gekregen. Lekker was het!
Terug naar de website
donderdag 9 januari 2014
woensdag 8 januari 2014
Koffietijd
Voor de derde opeenvolgende dag ben ik nu bezig met het versturen van het briefje om onze oud-klanten hun medewerking te vragen door het opsturen van foto's bestemd voor het opleuken van onze website. Daar krijg ik leuke reacties op, daar begint het al mee. Hieronder bijvoorbeeld een foto van Hans Lemmen.
Ik ben een gewoontedier. Sta op, werk mijn openstaande WordFeud-partijtjes bij, breng om 08.10 onze oudste zoon naar de schoolbus, kom thuis, zet de computer aan en verstuur een batch van ongeveer 100 email-adressen. Niet meer, omdat toen ik vorige week probeerde alle adressen achter elkaar te versturen mijn beide e-mail-accounts uit de lucht werden gehaald. Omdat de dames & heren van respectievelijk Microsoft en Google het vermoeden hadden dat mijn locatie was gehackt en voor onwelgevoegelijke toepassingen werd misbruikt. Teveel onbestelbare adressen, teveel tegelijk. Daar ben je mooi klaar mee, want dat moest allemaal weer worden goedgepraat.
Na deze interessante ervaring heb ik eerst maar eens alle @wanadoo en @orange extensies vervangen door @online. Verder de puntjes en de haakjes ( .nl. en .com) ) die met het copypasten waren blijven plakken handmatig verwijderd. Onderweg nog een paar eerder gemiste doublures gedeleted, je bent weer even van de straat!
Na het versturen wacht ik een paar minuten. Er komen alsnog een aantal onbestelbare terug. Mensen blijken toch een enkele keer veranderlijk. Die haal ik uit de lijst, door ervaring wijzer geworden. Wie weet ga ik komende Kerst ineens allemaal Nieuwjaarskaarten versturen? Lig ik weer een dag plat.
Gedurende de dag komen er af en toe unsubscribe mailtjes binnen. Die haal ik ook uit de lijst, beloofd is beloofd. Hoewel die mailing daarvoor niet echt bedoeld was, wekt het wel in hoge mate mijn nieuwsgierigheid wie ons wil unsubscriben. Dus ik zoek het gearchiveerde mail-verkeer er even bij. Daar vallen nog geen harde conclusies aan te verbinden. Eén keer dacht ik: Wat doet zij nou? Bleek zij nog een niet-unsubscribed mailadres over te hebben. En haar partner ook. Dus die hebben ons (nog) niet in de ban gedaan, waren aan het opruimen.
De overigen zijn op één na mensen die hier helemaal nooit geweest waren. Omdat ze een hond hadden bijvoorbeeld. Nu ik erover nadenk: Diegenen die toen zeiden dat het bij nader inzien niet in het schema paste en nu niks meer van ons willen horen zijn wel stemmers met de voeten. Eigenlijk zou ik die moeten benaderen met een bij-nader-inzien-niet-geboekte-klant-enquête. Want wegblijvers zijn in zekere zin belangrijker dan klanten! Het zou kunnen, want ik heb hun adressen wel verwijderd, maar alleen uit de schaduwlijst............
De rest van de dag ben ik, gisteren en eergisteren in elk geval, druk in de weer met het verwerken van de toegezonden foto's inclusief gezellig post-klant contact, een beetje aan mijn blogs schrijven, mijn werk als commentator internationaal voor een internet-krantje inleveren én af en toe kijken of die brief die ik 's ochtends heb gepost ook wordt gelezen.
Dat kan ik nl. zien, want Blogger heeft een stats-functie. Zo weet ik dat nu, 16 januari 2014 om 11.37 niemand de links in dat briefje aan het bekijken is. Maar dat wordt straks, rond lunchtijd weer anders. Hoe ik dat weet? Kijk maar even mee.
Dit is het patroon van dag 1: De gevolgen van het versturen van de eerste batch. Dag 2 had een vrijwel identiek verloop. Een paar mensen openen hun mail even bij aankomst op het werk en klikken de links aan. Koffietijd lijkt geen afzonderingsmoment te zijn. Alledrie (vandaag ook) de dagen waren er nul bezoekers rond 11 uur. Dat trekt aan rond 12 uur, culmineert om 13 en daarna gaat iedereen weer een paar uur aan het werk. Aan het eind van de dag is er weer een sub-piek (3e categorie zo'n beetje, in wielertermen gesproken) rond 4/.5 uur. Daarna worden de piepers geschild en gegeten. Een 3e categorie na het journaal en nog wat heuveltjes die niet meetellen voor het bergklassement in de avonduren.
Niet alleen ik ben een gewoontedier, als ik dit zo bekijk.
PS Ik plaatste deze om 11.55. Keek naar de Stats en ja hoor, er zijn er al weer 6 stiekem met de privé-mail bezig!
Wandelen vanaf ons huis
Dit vind ik nou een aardige foto. Het is een illustratie bij een wandeling die je kunt maken als je bij ons huis vandaan vertrekt. Onze kinderen, Tim & Suus (foto), die in 2013 deze foto maakten kwamen thuis met de boodschap dat wij iedereen moesten "verplichten" om de wandeling te lopen. Zij hadden hem zelf nog niet eerder in zijn geheel gedaan.
Ik snap dat wel, want het geeft een prachtig beeld van de weidse vergezichten op het echte hooggebergte terwijl je zelf niet hoger komt dan maximaal 1500m. Je loopt vanaf ons huis van dorp naar dorp (ja ook
Dorve, maar dan een heel stuk verder), komt slechts een paar koeien, paarden en wilde dieren tegen en hebt bijna de hele dag verrassende uitzichten.
Dorve, maar dan een heel stuk verder), komt slechts een paar koeien, paarden en wilde dieren tegen en hebt bijna de hele dag verrassende uitzichten.
Wat wil je eigenlijk nog meer als wandelaar?
Dovenetels en andere stekeligheden
Je kunt het niet iedereen naar de zin maken. Dit is een platitude, daar ben ik mij van bewust. Soms, (vaak?) drukken platitudes echter juist dat uit wat je probeert te formuleren. En soms (vaak, altijd?) moet je als aanbieder van een vakantiebestemming tóch nadenken over de reden dat er onvrede bij je klanten is ontstaan.
Ter illustratie kopiëer ik hier een mailwisseling die begin juli 2011 plaatsvond:
Hoi jaco,
We waren bij jullie vorige week. Er was niemand. We zijn wel even op het terrein geweest om een kijkje te nemen. Het geheel was nogal een verdrietig verlaten oord: Het terrein ( behalve jullie huis) zag er totaal verlaten en verwaarloosd uit. Echt balen… Zijn jullie dicht ( want nergens een bordje te bekennen) of gestopt ( alles overwoekerd door bandnetels) ? Haal dan je site uit de lucht . Dit voorkomt teleurstelling.
Groeten.........
Beste .........,
Het is altijd vervelend om mensen teleur te stellen en het spijt ons dan ook dat je een nare smaak
hebt overgehouden aan een bezoek van ons terrein.
Wij waren op het moment van jullie bezoek vermoedelijk op vakantie en hadden nog een paar dagen nodig om alles helemaal op orde te krijgen, vandaar wellicht een wat minder florissante indruk.
Overigens werken wij -zoals je op de site kunt lezen- met reserveringen. Indien jullie ons tijdig hadden verwittigd, hadden we kunnen aangeven wat jullie op dat moment konden verwachten.
Over de brandnetels nog wel een opmerking. Wat jullie aanzagen voor brandnetels, waren in werkelijkheid dovenetels.
. 
Zoals je in deze link kunt lezen, gedijen beide planten in dezelfde habitat en lijken zij sterk op elkaar. Inmiddels zo'n jaar of vijftien trekken wij brandnetels uit met als gevolg dat vrijwel overal de dovenetels de plek van de, in aanleg iets sterkere, brandnetels hebben ingenomen. Een leuke manier van ecologische bestrijding!
De ongeveer vijftig mensen die hier nu rondlopen vinden ons terrein zonder uitzondering prachtig. Over smaak valt idd niet zo te twisten. Voor deze mensen en degenen die de komende weken (en wij hopen jaren) bij ons zullen verblijven, hebben wij vooralsnog besloten je advies om onze site uit de lucht te halen niet op te volgen.
vriendelijke groet,
jaco van noort
Beste Jaco,
Soms blijken de dingen anders dan het lijkt. Jammer dat we elkaar daar gemist hebben. Misschien toch goed voor ons om eens reserveren te overwegen. We houden ervan om wel voorbereid op vakantie te gaan, maar ons niet vast te pinnen op data, zodat we maximale vrijheid in het reizen houden. We hebben overigens vlakbij in Espot ook een mooie camping gevonden voor ons verblijf en hebben heerlijke wandelingen gemaakt in het nationale park Aiguestortes. En bedankt voor de les over dovenetels. Ecologische bestrijding heeft ook zeker onze voorkeur. Succes met het komende vakantieseizoen en misschien toch tot een andere keer.
Met vriendelijke groet,
................
Ha..........,
Ik zeg: bel even de volgende keer!
groet jaco
Je kunt heel kwaad worden bij het openen van zo'n mailtje. Een korte aanval van primaire agressie was inderdaad mijn deel: Heb ik daarom goddomme vijftien jaar lang mijn rug gesloopt met het uittrekken van die kutbrandnetels! Spuiten ga ik, ALLES!!!! Maar het gaat om de achterliggende gedachte. Kennelijk is er iets mis met de eerste presentatie -door vreemde ogen gezien- als wij geen persoonlijk charmeoffensief in de strijd kunnen gooien.
Op deze manier hebben wij één à twee mishits per jaar. Dat is toch één of twee teveel, of zal ik van die leuke natuurillustratiebordjes gaan plaatsen.........
Terug naar de website
Leermoment
John van Dijk, de gewezen Schiedamse mercedes-tycoon zei ooit in een interview in HP/De Tijd: "Als een klant de showroom binnenkomt, weet ik al welk model hij op het oog heeft. De kunst van het autoverkopen is om die klant een model aan te smeren dat een klasse duurder is. En je moet ze er niet indouwen, je moet ze er in laten glijjen..." Daar moest ik net aan denken.
Haal ons alsjeblieft van de lijst. We zijn destijds zo onbeschoft behandeld door jou nadat we volgens jou wel erg laat (rond 1900 uur) aankwamen en ook nog een hond bij ons hadden was er ondanks onze reservering geen plek voor ons. Je was zelfs te belazerd om ons nog een alternatief aan te wijzen in de buurt. Die hebben we gelukkig zelf gevonden bij campingeigenaars die wel gastvrij waren.
Bovenstaand het integrale antwoord van iemand die aan wilde geven niet langer in ons adressenbestand te willen staan. Heet mijn blok hierboven nog "Dovenetels en andere stekeligheden", waarin een verhaal staat met een tamelijk prettige afloop, de kopie van dit mailtje dd 17 januari 2014 kun je gerust benoemen als "another cup of tea". Om in de beeldspraak te blijven: Een val vanaf een paar meter hoogte in een scherpsnijdende cactus. Met giftige doornen bovendien.
Voor de duidelijkheid: Het mailtje kent geen aanhef. Wel een ondertekening die ik ivm privacy-overwegingen niet heb gekopiëerd.
Zelf was ik het voorval al vergeten, maar deze meneer blijkbaar niet. Ik heb, die conclusie lijkt me gerechtvaardigd, blijkbaar op die gedenkwaardige 24 juli 2009 iets verkeerd gedaan. Bij mij komt -vanzelfsprekend?- de behoefte op om mijn versie op te schrijven. Dat doe ik niet, ik probeer het op te vatten als kritiek waar ik iets van kan leren. In ieder geval twee dingen: wij moeten op de website héél duidelijk aangeven dat honden bij ons niet welkom zijn én wij moeten bij de reservering aangeven dat aankomst na 19.00 u wel mogelijk is, maar tot gevolg heeft dat wij geen tijd hebben om je fatsoenlijk welkom te heten. Het is nl. topdrukte voor ons vanaf zeven uur.
En dan de resulterende vraag. Behandel ik mensen onbeschoft? Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik ben wel direct, op het botte af zou ik zeggen, en mijn humor is niet ieders humor. Daar kan ik wel iets mee. Maar onbeschoft? Wat betekent dat eigenlijk?
ONBESCHOFT
1) Aanmatigend 2) Boers 3) Brutaal 4) Buitengewoon lomp 5) Boosaardig gedrag 6) Cynisch 7) Frank 8) Grof 9) Grof in manieren 10) Honds 11) Hufterig 12) Insolent 13) Inhalig 14) Impertinent 15) Lomp 16) Niet beschaafd 17) Niet elegant 18) Niet fatsoenlijk 19) Niet welgemanierd 20) Onbehouwen 21) Onbeschaafd 22) Ongegeneerd 23) Ongemanierd 24) Onhoffelijk
Daar schiet ik slechts ten dele iets mee op. Van de 24 omschrijvingen zijn er wel een flink aantal die op sommige momenten op mijn gedrag van toepassing verklaard zouden kunnen worden, wat niet zo verwonderlijk is, want het zijn toch voor een groot deel synoniemen. Hetgeen makkelijk gecontroleerd kan worden door ze over & weer in een on-line-woordenboek te stoppen.
Er zijn er echter ook een paar bij die absoluut niet op mij slaan: boosaardig, inhalig, honds.........daar kan ik weinig mee. Daarmee wordt de uitkomst een onbeslist, jammer.
"Hebben jullie een hond bij je?" vroeg ik heel verbaasd. Het antwoord luidde: "Ja, hoezo, mag dat dan niet ofzo?" en ik begon nog: "Eh......nee" Maar nee, het klopt wel, ik kan dat niet zo goed, als autoverkoper ben ik niet geboren. Mensen de deur wijzen op een manier dat zij zelf denken dat ze ervoor gekozen hebben om te vertrekken is niet mijn kracht.............
woensdag 4 december 2013
GPS
Het besluit is genomen: we gaan alle wandelingen die op onze site staan updaten. Dat belooft een heidens werk te worden, maar het lijkt ons noodzakelijk. De bergen zijn de afgelopen vijftien jaar, een tweetal kleine bevingen (tussen de 3 en 4 op de schaal van Richter) daargelaten, grosso modo wel op hun plek gebleven, maar de overige omstandigheden niet.
In de eerste plaats is er door menselijk ingrijpen van alles veranderd. Er zijn oude paden opgeknapt waardoor er wandelingen zijn die er 15 jaar geleden niet waren. Sommige van die paden zijn inmiddels weer terugoverwoekerd, dus zijn ze er toch weer niet.
Maar er zijn ook inspanningen verricht om paden die destijds behoorlijk wat oriëntatievermogen vergden te markeren. En er zijn paden die ooit gemarkeerd zijn, door ons of door een Alpenvereniging, en inmiddels door verwering hun markeringen weer hebben verloren. En wij hebben nog altijd een aantal projecten "in the pipeline", daar moet ook eindelijk eens iets mee.
Verder hebben wij die wandelbeschrijvingen destijds gemaakt als service voor onze klanten. Dus wij dachten dat als er iets verandert, wij dat dan aan hen zouden kunnen uitleggen. Ook dat werkt niet zo. Al heel snel kwamen wij erachter dat ook Nederlanders en Belgen die bijvoorbeeld in Espot bivakkeren gebruik maken van onze site. Daar is niks mis mee, ik vind het zelfs een blijk van waardering, maar het leidt wel tot de overweging dat je een verantwoordelijkheid hebt die verder draagt dan wat goedbedoelde adviezen aan mensen waarmee je rechtstreeks contact hebt en waarbij je op grond van een persoonlijke inschatting mensen nog eens extra kunt waarschuwen, als je dat nodig acht.
Tenslotte, zeker niet het minst zwaarwegende argument, zijn de mensen veranderd. Een advies als "neem altijd regen,- en warme kleding mee als je de bergen intrekt" volstaat niet meer. Mensen willen, naar mijn indruk, tegenwoordig weten hoe laat het waar en hoeveel gaat regenen. Je kunt daar wel neerbuigend over doen, die neiging heb ik, maar daar is niemand bij gebaat. De klant niet, die wil gewoon weten of zijn quality-time wel tot het uiterste wordt uitgenut ("Ik heb maar 17 dagen vakantie per jaar, daar werk ik het hele jaar voor, dus ik moet er optimaal van genieten.") en ik ook niet, want mijn quasi bijdehante opmerking dat je in plaats van iedere dag drie uur op je Smartphone te surfen om te kijken wat je kunt verwachten in de toekomst -waar dat natuurlijk weer doorgaat, enz.- ook kunt inwisselen voor drie uur van het hier & nu genieten, komt niet aan. En na een paar van zulke opmerkingen denk ik dan: Ok, laat maar zitten, ik hoef mijn punt niet zo nodig weer te scoren.
Dus gaan wij alle wandelingen met GPS-coördinaten labellen, zo mogelijk met een eenvoudig downloadbare app. Ik heb er de ballen verstand van (neem gewoon een regenjas mee als ik de bergen inga) maar dat bestaat vast wel. Wandeling opzoeken, druk op de knop en de hele route zit in je GPS of op je telefoon. Klaar!
Nog één ding: Ook al voorspelt weer-on-line prachtig weer, in de bergen blijven een regenjas en warme kleding onontbeerlijke accessoires, daarover gaan we nooit discussiëren.
Terug naar de website
In de eerste plaats is er door menselijk ingrijpen van alles veranderd. Er zijn oude paden opgeknapt waardoor er wandelingen zijn die er 15 jaar geleden niet waren. Sommige van die paden zijn inmiddels weer terugoverwoekerd, dus zijn ze er toch weer niet.
Maar er zijn ook inspanningen verricht om paden die destijds behoorlijk wat oriëntatievermogen vergden te markeren. En er zijn paden die ooit gemarkeerd zijn, door ons of door een Alpenvereniging, en inmiddels door verwering hun markeringen weer hebben verloren. En wij hebben nog altijd een aantal projecten "in the pipeline", daar moet ook eindelijk eens iets mee.
Verder hebben wij die wandelbeschrijvingen destijds gemaakt als service voor onze klanten. Dus wij dachten dat als er iets verandert, wij dat dan aan hen zouden kunnen uitleggen. Ook dat werkt niet zo. Al heel snel kwamen wij erachter dat ook Nederlanders en Belgen die bijvoorbeeld in Espot bivakkeren gebruik maken van onze site. Daar is niks mis mee, ik vind het zelfs een blijk van waardering, maar het leidt wel tot de overweging dat je een verantwoordelijkheid hebt die verder draagt dan wat goedbedoelde adviezen aan mensen waarmee je rechtstreeks contact hebt en waarbij je op grond van een persoonlijke inschatting mensen nog eens extra kunt waarschuwen, als je dat nodig acht.
Tenslotte, zeker niet het minst zwaarwegende argument, zijn de mensen veranderd. Een advies als "neem altijd regen,- en warme kleding mee als je de bergen intrekt" volstaat niet meer. Mensen willen, naar mijn indruk, tegenwoordig weten hoe laat het waar en hoeveel gaat regenen. Je kunt daar wel neerbuigend over doen, die neiging heb ik, maar daar is niemand bij gebaat. De klant niet, die wil gewoon weten of zijn quality-time wel tot het uiterste wordt uitgenut ("Ik heb maar 17 dagen vakantie per jaar, daar werk ik het hele jaar voor, dus ik moet er optimaal van genieten.") en ik ook niet, want mijn quasi bijdehante opmerking dat je in plaats van iedere dag drie uur op je Smartphone te surfen om te kijken wat je kunt verwachten in de toekomst -waar dat natuurlijk weer doorgaat, enz.- ook kunt inwisselen voor drie uur van het hier & nu genieten, komt niet aan. En na een paar van zulke opmerkingen denk ik dan: Ok, laat maar zitten, ik hoef mijn punt niet zo nodig weer te scoren.
Dus gaan wij alle wandelingen met GPS-coördinaten labellen, zo mogelijk met een eenvoudig downloadbare app. Ik heb er de ballen verstand van (neem gewoon een regenjas mee als ik de bergen inga) maar dat bestaat vast wel. Wandeling opzoeken, druk op de knop en de hele route zit in je GPS of op je telefoon. Klaar!
Nog één ding: Ook al voorspelt weer-on-line prachtig weer, in de bergen blijven een regenjas en warme kleding onontbeerlijke accessoires, daarover gaan we nooit discussiëren.
Terug naar de website
De knipoog
Op 31 augustus 1997 is mijn vader overleden. De volgende ochtend waren de kranten er vol van. Niet van het feit dat mijn vader was overleden, maar dat Lady Di met haar Harrod's vriendje zich had proberen te ontdoen van de paparazzi. Met de bekende fatale aflooop.
Beetje surrealistisch. MIJN VADER IS DOOD! En terwijl wij koortsachtig in de weer gingen om de begrafenis te organiseren kon je geen radio of tv of krant beroeren of Diane lachte je toe. Gelukkig was er toen nog nauwelijks internet.
Nu was het geen verrassing, de dood van mijn vader. Hij was 71 en ruim twee maanden daarvoor was bij hem longkanker geconstateerd. Uitzaaiingen, last hope(?) chemotherapie. Geen kans.
Wat mij eigenlijk gedurende die maanden van zijn ziekbed het meeste dwars zat was zijn reactie op de ziekte. Niet dat hij zich openlijk verontwaardigd toonde. Op zijn begrafenis citeerde mijn zus daarover een mooie uitspraak: "Ik heb me nooit afgevraagd: Waarom ik? Je kunt net zo goed de vraag stellen: Waarom ik niet?" En dat is ook zo. Dood moeten we allemaal en als je dat moment een beetje vervroegd door je hele leven te roken moet je daarover niet gaan zeuren op het laatste moment. En als je niet hebt gerookt ook niet. Godzijdank hebben we niet alles zelf in de hand.
Mijn vader maakte zich al een paar jaar zorgen over mijn moeder. En ook dat was terecht, want zij begon de eerste verschijnselen van Alzheimer te vertonen. Haar zus had al vanaf 60 & een beetje behoorlijk wat moeite om de windstreken te onderscheiden. Je kunt ook zeggen dat ze zo gek als een deur was. Mijn moeder, die ook haar vader al gedesoriënteerd aan zijn eind had zien komen, was daar weer bang voor. Voor die Alzheimer. En mijn vader voor een partner die ingewisseld zou worden voor een vrouw die hij niet en zij hem niet kende.
Misschien was het wel zijn bezorgheid daarom. Het achterlaten van een vrouw die zichzelf (binnenkort?) niet meer zou kunnen redden. Of zijn schuldgevoel dat hij als ouder, misschien zelfs partner, gefaald had. Drie kinderen op de wereld gezet. Geen van drieën gelovig geworden, zoals hij. Ik denk dat hem dát ook moeite kostte.
In elk geval, hij viel voor mij van zijn voetstuk. Niet dat ik hem nu zo eindeloos adoreerde. Helemaal niet. Maar ik bewonderde wel zijn doorzettingsvermogen, zijn engagement, zijn tot in het absurde doorgevoerde rechtvaardigheidsgevoel. Waarom viel hij dan die eerste maanden van zijn ziekbed voor mij van zijn voetstuk? Ik denk omdat ik had verwacht dat hij de dood zou beschouwen als onderdeel van het leven. Een buurvrouw hier in Spanje zei toen ze mij condoleerde: "Tsja, zo is het leven (es la vida)". Een uitspraak die wij geneigd zijn als paradox te zien, maar het ten diepste juist niet is.
Ik heb niet de pretentie dat ik een recept heb. Toch, op de één of andere manier, verzette mijn vader zich. Hij had nauwelijks meer belangstelling voor zijn jonge kleinkinderen, niet wat wij deden en over zijn ziekte wilde hij het ook nauwelijks hebben. Zijn aandacht richtte zich ineens op de koers van zijn KPN'tjes. Wat hem bij mijn weten nog nooit geïnteresseerd had.
De laatste week kwam er ineens een omslag. Of hij zich had verzoend met het onvermijdelijke, of hij vertrouwen had dat de kinderen zijn vrouw wel zouden opvangen, ik weet het niet en ik hoef het ook niet te weten.
Op de middag van 30 augustus 1997 liep ik zijn kamer uit in het ziekenhuis. Bij de deur draaide ik me nog even om. Op dat moment boog mijn zus zich over hem heen om hem een afscheidskus te geven. Hij zag mij omkijken en stak lichtjes zijn hand op en knipoogde naar me.
Die knipoog is mij genoeg.
Terug naar de website
Beetje surrealistisch. MIJN VADER IS DOOD! En terwijl wij koortsachtig in de weer gingen om de begrafenis te organiseren kon je geen radio of tv of krant beroeren of Diane lachte je toe. Gelukkig was er toen nog nauwelijks internet.
Nu was het geen verrassing, de dood van mijn vader. Hij was 71 en ruim twee maanden daarvoor was bij hem longkanker geconstateerd. Uitzaaiingen, last hope(?) chemotherapie. Geen kans.
Wat mij eigenlijk gedurende die maanden van zijn ziekbed het meeste dwars zat was zijn reactie op de ziekte. Niet dat hij zich openlijk verontwaardigd toonde. Op zijn begrafenis citeerde mijn zus daarover een mooie uitspraak: "Ik heb me nooit afgevraagd: Waarom ik? Je kunt net zo goed de vraag stellen: Waarom ik niet?" En dat is ook zo. Dood moeten we allemaal en als je dat moment een beetje vervroegd door je hele leven te roken moet je daarover niet gaan zeuren op het laatste moment. En als je niet hebt gerookt ook niet. Godzijdank hebben we niet alles zelf in de hand.
Mijn vader maakte zich al een paar jaar zorgen over mijn moeder. En ook dat was terecht, want zij begon de eerste verschijnselen van Alzheimer te vertonen. Haar zus had al vanaf 60 & een beetje behoorlijk wat moeite om de windstreken te onderscheiden. Je kunt ook zeggen dat ze zo gek als een deur was. Mijn moeder, die ook haar vader al gedesoriënteerd aan zijn eind had zien komen, was daar weer bang voor. Voor die Alzheimer. En mijn vader voor een partner die ingewisseld zou worden voor een vrouw die hij niet en zij hem niet kende.
Misschien was het wel zijn bezorgheid daarom. Het achterlaten van een vrouw die zichzelf (binnenkort?) niet meer zou kunnen redden. Of zijn schuldgevoel dat hij als ouder, misschien zelfs partner, gefaald had. Drie kinderen op de wereld gezet. Geen van drieën gelovig geworden, zoals hij. Ik denk dat hem dát ook moeite kostte.
In elk geval, hij viel voor mij van zijn voetstuk. Niet dat ik hem nu zo eindeloos adoreerde. Helemaal niet. Maar ik bewonderde wel zijn doorzettingsvermogen, zijn engagement, zijn tot in het absurde doorgevoerde rechtvaardigheidsgevoel. Waarom viel hij dan die eerste maanden van zijn ziekbed voor mij van zijn voetstuk? Ik denk omdat ik had verwacht dat hij de dood zou beschouwen als onderdeel van het leven. Een buurvrouw hier in Spanje zei toen ze mij condoleerde: "Tsja, zo is het leven (es la vida)". Een uitspraak die wij geneigd zijn als paradox te zien, maar het ten diepste juist niet is.
Ik heb niet de pretentie dat ik een recept heb. Toch, op de één of andere manier, verzette mijn vader zich. Hij had nauwelijks meer belangstelling voor zijn jonge kleinkinderen, niet wat wij deden en over zijn ziekte wilde hij het ook nauwelijks hebben. Zijn aandacht richtte zich ineens op de koers van zijn KPN'tjes. Wat hem bij mijn weten nog nooit geïnteresseerd had.
De laatste week kwam er ineens een omslag. Of hij zich had verzoend met het onvermijdelijke, of hij vertrouwen had dat de kinderen zijn vrouw wel zouden opvangen, ik weet het niet en ik hoef het ook niet te weten.
Op de middag van 30 augustus 1997 liep ik zijn kamer uit in het ziekenhuis. Bij de deur draaide ik me nog even om. Op dat moment boog mijn zus zich over hem heen om hem een afscheidskus te geven. Hij zag mij omkijken en stak lichtjes zijn hand op en knipoogde naar me.
Die knipoog is mij genoeg.
Terug naar de website
Abonneren op:
Posts (Atom)